Podręcznik
Narzędzia programistyczne
Alternatywne edytory
Omarchy domyślnie jest dostarczane z Neovim, ale jeśli wolisz coś bardziej popularnego i znajomego, możesz uruchomić Menu Omarchy (Super + Space) i zobaczyć opcje w Install > Editor. Mamy tam wymienione VSCode, Cursor, Zed, Sublime Text, Helix, Vim i Emacs. Jeśli nie znajdziesz tego, czego szukasz, zajrzyj do Install > Package i sprawdź, czy nie ma tego w pakiecie Arch (a jeśli nie, spróbuj Install > AUR, aby sprawdzić AUR).
Oryginalny edytor vi jest również dostępny od razu po instalacji. Uruchom vi filename, aby edytować plik w terminalu.
Dopasowywanie motywu jest oferowane dla VSCode, Cursor, VSCodium i Helix.
Ogólnosystemowy domyślny edytor możesz ustawić w Setup > Defaults > Editor.
Środowiska
Omarchy obsługuje konfigurację całej gamy środowisk programistycznych za pośrednictwem sekcji Install > Development Menu Omarchy (Super + Space). Znajdziesz tam oczywiście Ruby on Rails, ale także wszystkie trzy główne środowiska uruchomieniowe dla JavaScript (Node.js, Bun, Deno), a także popularne frameworki PHP, takie jak Laravel i Symfony. A, i jest też Go, Rust, Python, Java, Elixir (z Phoenix), .NET, OCaml, Zig, Clojure i Scala. To bardzo szeroki wybór!
Większość tych środowisk jest zarządzana przez Mise. To narzędzie, które pozwala instalować i uruchamiać wiele wersji języka programowania na tym samym komputerze. Jest jak rbenv lub rvm dla Ruby albo virtualenv dla Pythona, ale działa dla całej gamy różnych środowisk.
Aby zainstalować, powiedzmy, Ruby, uruchomisz mise use -g ruby, co zarówno zainstaluje Ruby, jak i ustawi go jako globalnie domyślny. Albo, jeśli Twój projekt ma plik .ruby-version, możesz po prostu uruchomić mise i w katalogu głównym tego projektu.
Preinstalowane narzędzia CLI
Omarchy udostępnia narzędzia takie jak gh, uv i większość agentów kodujących dzięki leniwemu instalowaniu mise. Przy pierwszym uruchomieniu jednego z nich mise je instaluje. Kolejne uruchomienia ponownie wykorzystują zainstalowaną wersję; nie sprawdzają dostępności aktualizacji przy każdym uruchomieniu.
Możesz też sprawdzić ustawienia domyślne lub zainstalować je zawczasu:
mise ls --current # List the tools configured for this directory
mise install gh # Install one tool now
mise install --include-lazy # Install all configured tools, including lazy tools
Uruchom omarchy update, aby zaktualizować zainstalowane narzędzia wraz z resztą Omarchy. Alias mup aktualizuje tylko narzędzia zarządzane przez mise. Aby dodać kolejne narzędzie do własnej konfiguracji, użyj mise use -g <tool>.
Konfiguracja Pythona instaluje również uv za pośrednictwem mise. Usunięcie środowiska programistycznego Pythona pozostawia uv dostępne jako niezależne narzędzie.
Korzystanie z własnej instalacji
Polecenia mise znajdują się przed ~/.local/bin w PATH, więc narzędzie, które zainstalowałeś samodzielnie, na przykład za pomocą własnego instalatora Claude Code lub Cursor, nadal uruchamia kopię mise. Aplikacje uruchamiane z pulpitu również znajdują polecenia mise przed pakietami systemowymi, więc aplikacja, która uruchamia gh, otrzymuje kopię mise, nawet jeśli zainstalowałeś github-cli za pomocą pacman, a mise instaluje tę kopię przy pierwszym uruchomieniu. Aby zamiast tego używać własnej, wyłącz kopię mise w ~/.config/mise/config.toml. Na przykład, jeśli samodzielnie zainstalowałeś Cursor CLI:
[settings]
disable_tools = ["cursor-agent"]
Jeśli masz już tabelę [settings], dodaj wpis właśnie tam; rozbuduj istniejącą listę disable_tools, zamiast ją zastępować. Upewnij się, że Twoja instalacja znajduje się w PATH. Użyj nazwy narzędzia mise, która może różnić się od jego polecenia: na przykład oh-my-pi dostarcza omp. Program uruchamiający domyślnego agenta również preferuje zainstalowane przez użytkownika Cursor lub Muse w ~/.local/bin.
Usuwanie i przywracanie ustawień domyślnych
Remove Preinstalls sprawia, że mise pomija deklaracje narzędzi Omarchy dla Twojego użytkownika, dodając je do ignored_config_paths w ~/.config/mise/miserc.toml. Restore Preinstalls ponownie usuwa ten wiersz. Narzędzia, które zadeklarujesz samodzielnie, we własnej konfiguracji lub w pliku mise.toml projektu, działają tak czy inaczej. Jeśli wybierzesz domyślnego agenta lub skonfigurujesz Pythona po usunięciu preinstalowanych narzędzi, to narzędzie zostanie dodane do Twojej własnej konfiguracji. Obie opcje dotyczą tylko Twojego użytkownika; inni użytkownicy na tym komputerze zachowują własny wybór.
Docker
Docker chyba nie wymaga żadnego wprowadzenia. Pozwala uruchamiać odizolowane kontenery, a Omarchy instaluje wszystko, co potrzebne, aby dobrze działał, w tym samego Dockera i Docker Compose.
Domyślnie Twój użytkownik nie należy do grupy docker. Ta grupa to w praktyce root bez hasła - wszystko, co do niej należy, może wykonać docker run -v /:/host i przejąć kontrolę nad komputerem - więc jeden nieuczciwy skrypt lub zależność działająca jako Ty byłaby w przeciwnym razie o jedno polecenie od roota. Dlatego w wierszu poleceń uruchamiasz Dockera za pomocą sudo (sudo docker ps, sudo docker compose up), a narzędzia graficzne, które komunikują się z demonem - VM z Windows - proszą o autoryzację, gdy jej potrzebują. Jeśli chcesz odzyskać wygodę konfiguracji bez grupy i rozumiesz kompromis, włącz ją w Setup > Security > Sudoless Docker (lub uruchom omarchy-setup-security-sudoless-docker), co po wyświetleniu ostrzeżenia doda Cię do grupy docker; wtedy zwykłe docker i alias d znów działają bez sudo.
Popularne bazy danych do lokalnego programowania w Dockerze możesz skonfigurować za pomocą Install > Development > Docker DB w menu Omarchy.
GitHub CLI
GitHub CLI jest dostępny jako gh do pracy z repozytoriami, zgłoszeniami i pull requestami z terminala. Uruchom gh auth login, aby przy pierwszym użyciu go zainstalować i się uwierzytelnić, a następnie gh repo clone org/repo, aby sklonować repozytorium. Uruchom gh --help, aby poznać jego polecenia.
Aby korzystać z terminalowego interfejsu do pull requestów, uruchom ghui; mise również zainstaluje go przy pierwszym użyciu. Lazygit jest preinstalowany do pracy z samym Gitem.