Przejdź do treści
Chapters
  1. Witaj w Omarchy!
  2. Pierwsze kroki
  3. Przechodząc z Maca lub Windowsa
  4. Nawigacja
  5. Górny pasek
  6. Motywy
  7. Skróty klawiszowe
  8. Ujednolicony schowek i historia
  9. Przypomnienia
  10. Powiadomienia
  11. Wyciąganie tekstu i dyktowanie
  12. Zrzuty ekranu i nagrywanie
  13. Przełączniki, bezczynność i wygaszacz ekranu
  14. Omarchy CLI
  15. Terminal
  16. Neovim
  17. AI
  18. Narzędzia programistyczne
  19. Narzędzia powłoki
  20. Funkcje powłoki
  21. TUIs
  22. Aplikacje graficzne
  23. Przeglądarki
  24. Komercyjne aplikacje/usługi
  25. Aplikacje webowe
  26. Gry
  27. Wypełnianie PDF-ów
  28. Maszyna wirtualna Windows
  29. Inne pakiety
  30. Aktualizacje
  31. Dotfiles
  32. Wtyczki powłoki
  33. Monitory
  34. Klawiatura, mysz, gładzik
  35. Sieć
  36. Uśpienie systemu
  37. Uwierzytelnianie sprzętowe
  38. Czcionki
  39. Tła
  40. Znak zachęty
  41. Branding
  42. Typowe dostosowania
  43. Tworzenie własnego motywu
  44. Obsługa komputerów Mac
  45. Rozwiązywanie problemów
  46. Często zadawane pytania
  47. Migawki systemu
  48. Bezpieczeństwo
  49. Omarchy na...
  50. Instalacja Dual Boot
  51. Instalacje nienadzorowane

Podręcznik

Instalacje nienadzorowane

Obraz ISO Omarchy może zainstalować się sam, bez nikogo przy klawiaturze. Jeśli instalator znajdzie drugi dysk o etykiecie cidata zawierający jego pliki konfiguracyjne, skopiuje je, całkowicie pominie kreator konfiguracji i samodzielnie zrestartuje się do gotowego systemu. Nie potrzeba żadnego specjalnego obrazu ISO ani dodatkowej pozycji w menu rozruchowym - bez takiego dysku nic się nie zmienia i dostajesz normalny kreator.

Dzięki temu Omarchy świetnie sprawdza się jako obraz bazowy dla jednorazowych środowisk deweloperskich: tworzysz VM w Proxmox albo za pomocą Packer, uruchamiasz ją, odchodzisz, logujesz się przez SSH. cidata to etykieta NoCloud z cloud-init, więc wszystkie popularne narzędzia do wirtualizacji już wiedzą, jak podłączyć taki dysk.

Pliki konfiguracyjne

Te pliki to dokładnie to, co zapisuje własny kreator instalatora, więc najłatwiej zdobyć zestaw startowy, przeprowadzając jedną instalację interaktywną (na przykład w VM) i kopiując to, co zapisał w /root:

Plik Wymagany Przeznaczenie
user_configuration.json Tak Dysk, nazwa hosta, strefa czasowa, klawiatura
user_credentials.json Tak Nazwa użytkownika i hash hasła
user_encrypt_installation.txt Nie true, gdy konfiguracja zawiera blok disk_encryption
authorized_keys Nie Klucze publiczne SSH, jeden w wierszu
tailscale_authkey Nie Klucz uwierzytelniający Tailscale do dołączenia do Twojej sieci tailnet przy pierwszym uruchomieniu

Hash hasła do user_credentials.json wygeneruj poleceniem openssl passwd -6 "yourpassword".

Nazwa i adres e-mail do commitów w git nie są częścią instalacji. Ustaw je, gdy maszyna już działa, na przykład przez SSH, poleceniem omarchy setup git --name "Jane Doe" --email jane@example.com.

Możesz też zamiast user_credentials.json umieścić pusty plik o nazwie defer-provisioning. Uruchamia to tę samą instalację z przygotowaniem dla innego właściciela, którą możesz wywołać interaktywnie: maszyna instaluje się bez żadnych danych osobowych, a osoba, która uruchomi ją jako pierwsza, wybiera swoją klawiaturę i tworzy swoje konto. To tryb dla stanowisk do tworzenia obrazów, w których dysk nie powinien zawierać niczyich danych logowania.

Dostęp SSH

Gdy obecny jest plik authorized_keys, instalator ustawia te klucze jako ~/.ssh/authorized_keys użytkownika, włącza sshd i otwiera dla niego zaporę. (Standardowa instalacja Omarchy dostarcza openssh z wyłączoną usługą i zamkniętym portem, więc maszyna instalowana bez nadzoru byłaby w przeciwnym razie nieosiągalna.) Instalator tylko dodaje Twoje klucze - nie poluzowuje żadnych innych ustawień uwierzytelniania demona SSH.

Gdy obecny jest plik tailscale_authkey, maszyna przy pierwszym uruchomieniu dołącza zamiast tego do Twojej sieci tailnet: Tailscale jest instalowany z pakietów dołączonych do obrazu ISO, zapora dopuszcza interfejs tailnet, a zadanie w tle wykonuje dołączenie, gdy tylko maszyna faktycznie uzyska dostęp do sieci, ponawiając próby aż do skutku. Użyj klucza wielokrotnego użytku, wstępnie autoryzowanego, aby jeden obraz dysku mógł obsłużyć wiele maszyn.

Tworzenie dysku cidata

Zadziała dowolny system plików z właściwą etykietą. Mały obraz ISO to najprostszy sposób:

mkdir cidata
cp user_configuration.json user_credentials.json authorized_keys cidata/
genisoimage -output cidata.iso -volid cidata -joliet -rock cidata/

Następnie podłącz go do VM obok obrazu ISO Omarchy. Oto pełny przykład dla Proxmox:

qm create 101 --name my-omarchy \
  --bios ovmf --machine q35 --cpu host --cores 4 --memory 8192 \
  --ostype l26 --scsihw virtio-scsi-single \
  --efidisk0 local-lvm:0,efitype=4m,pre-enrolled-keys=0 \
  --scsi0 local-lvm:40,discard=on,iothread=1 \
  --net0 virtio,bridge=vmbr0 --vga virtio --serial0 socket \
  --ide2 local:iso/omarchy.iso,media=cdrom \
  --ide3 local:iso/cidata.iso,media=cdrom \
  --boot order='scsi0;ide2'

qm start 101

Kolejność rozruchu celowo stawia dysk na pierwszym miejscu: pusty dysk przy pierwszym uruchomieniu przechodzi dalej do obrazu ISO, a zainstalowany system już zawsze uruchamia się z dysku.

Dwa zastrzeżenia

Zaszyfrowane instalacje nienadzorowane nie są w pełni nienadzorowane - ktoś nadal musi wpisać hasło LUKS przy pierwszym uruchomieniu. A blok disk_encryption w user_configuration.json przechowuje to hasło w postaci zwykłego tekstu, więc dysk cidata zbudowany na podstawie zaszyfrowanej instalacji traktuj jak sekret, którym jest.